'இதோ பார் வைஷீ நீ கட்டின புடவையோடு வந்தா போதும் நகை எதுவும் எடுக்க வேண்டாம் புரிஞ்சுதா'
'அய்யோ எத்தனை தடவை இதையே சொல்வீங்க'
'சரி சரி நான் க்ராஸ்கட் ரோட்ல இருக்கிற பஸ் ஸ்டாப்புல நிக்கிறேன் சீக்கிரம் வந்துடு'
'ம் இன்னும் அரைமணி நேரத்தில் அங்கே இருப்பேன்'
'சொன்னா போதாது செய்யனும்'
கோவையின் அதிகாலை குளிரிலும் தினேஷீக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது.
நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட எடையை சதையாய் கொண்ட மனிதர்கள் மெனக்கெட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்... ஜாக்கிங்காம்..
பி.எஸ்.ஜியில் இரண்டாம் ஆண்டு கெமிஸ்ட்ரி படித்துக்கொண்டிருந்த தினேஷீக்கு படிப்பில் ஏறாத கெமிஸ்ட்ரி வைஷ்ணவியை பார்த்தவுடன் உடம்பில் தாறுமாறாய் ஏறியது.
அதற்குமேல் வழக்கமான காதல்,காதல்,இ- மெயில்,எக்ஸ்ட்ரா,எக்ஸ்ட்ரா..
ஹலோ சொல்லி சினேகமானது இன்னைக்கு இந்தளவுக்கு வந்து நிற்பது சத்தியமாய் காதல் என்ற கண்றாவியால்தான்..
"வைஷீ நாம நிஜமாகவே ஓடிப்போகப்போறதில்லை, உங்க வீட்டிற்கும் எங்க வீட்டிற்கும் நம்ம காதலை புரிய வைக்க இது ஒரு டிராமா அவ்ளோதான்.நம்மை அவர்கள் தேடனும், சாகப்போறேன்னு எழுதி வைச்சுட்டு வந்துடு'
இரண்டு நாளைக்கு முன்பு அவளிடம் இவன் சொன்னது.
வைஷ்ணவி வைஷ்ணவி' அம்மா சகுந்தலா தொடர்ந்து குரல் கொடுக்க மவுனம் மட்டுமே திரும்பி வந்தது. மாடியின் மேலே சென்று பார்த்தாள் அங்கே அவள் எழுதி வைச்சிருந்த லெட்டரைப் படித்துவுடன் மனதில் பயங்கொள்ள கணவர் சபாபதிக்கு போனை போட்ட அதே நேரம்...
சபாபதி டிரைவிங் லைசென்ஸ் எடுக்க காரில் டெஸ்ட் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.கார் ஓட்டிக்கொண்டிருக்கும்போதே மொபைல் ரிங் அடிக்க கட் பண்ணிணார்..மறுபடியும் விடாமல் ரிங் அடிக்கவே லவுட் ஸ்பீக்கரில் "என்னங்க வைஷீ ஓடிப்போய்ட்டாங்க" சொன்ன மறு நிமிடம் எதிர் திசையில் வந்தவரின் மீது மோதிய வேகத்தில் அவர் தூக்கியெறியப்பட்டு அந்த இடத்திலேயே உயிர் பிரிந்தது..
'யோவ் ஏட்டு அந்த செத்தவரு பாக்கெட்'ல ஏதும் அட்ரஸ் இருக்கான்னு பாரு'
'
இருபது ரூபாய் தாள் இரண்டோடு இடுப்பில் இருந்த ரேஷன் கார்டில் மூணாவது மகன் பெயர் தினேஷ் என்றிருந்தது.....


